Rozdział 2

W pewnym momencie usłyszałam dźwięk otwierającego się zamka w drzwiach więc pomyślałam, że to na pewno jest ojciec. Podnosząc się z kanapy spojrzałam na zegarek, który wskazywał godzinę 00:38 no to widzę coś długo załatwiał te swoje "sprawy".
-Spotkanie się przedłużyło?!
-Boże dziecko nie strasz mnie. Tak musiałem trochę dłużej zostać.
-Musiałeś trochę dłużej zostać no tak.
-O co ci znowu chodzi? Wszystko ci wytłumaczyłem przecież.
-No chyba nie wszystko, bo pominąłeś jeden szczegół.
-Co? Znowu zaczynasz? Dziecko idź spać bo chyba coś z tobą źle się dzieje.
-Nie ze mną wszystko w porządku, ale czy z tobą?
-Dobra skończ jestem zmęczony.
-Poczekaj najpierw mi wytłumacz dlaczego szedłeś z tą babą za rękę?
-Co?
-Nie udawaj, że nie wiesz o co chodzi! Widziałam jak wchodziłeś z tą kobietą do restauracji za rękę i nie wmówisz mi, że mam omamy.
-Dobrze wytłumaczę ci to.
-A więc?
-Czasami w związku przychodzi taki moment, że się nudzisz. Zrozumiesz jak dorośniesz.
-Czyli zdradzasz mamę? Nie no po prostu nie wierzę muszę jej to zaraz powiedzieć. -Powiedziałam po czym kierowałam się w stronę sypialni rodziców, lecz poczułam jak ktoś ciągnie mnie za nadgarstek.
-Auć! Co ty robisz?!
-O niczym nie mów mamie rozumiesz?
-Co chcesz ją ciągle okłamywać? Jak ty byś się czuł na jej miejscu?
-Nie obchodzi mnie to, ale im mniej wie tym lepiej rozumiesz?!
-Nie krzycz na mnie!!! Zrobię to co mi się żywnie podoba! -Krzyknęłam w jego stronę, a on walnął mi z liścia w twarz. Opadłam na podłogę, a policzek piekł mnie niesamowicie mocno. Nie miałam siły się podnieść.
-Jeżeli powiesz o wszystkim mamie nie skończy to się dla ciebie dobrze. -Powiedział po czym poszedł na górę. Dłuższą chwilę nie mogłam się podnieść bo po prostu czułam, jak wszystko mi pulsuje. Do tego nigdy nie uwierzyłabym, że mój ojciec jest taki. Nigdy go nie kochałam, ale teraz go po prostu nienawidzę. Po chwili się podniosłam i skierowałam do łazienki. Obmyłam twarz i spojrzałam w lustro, a to co zobaczyłam po prostu mnie przeraziło. Miałam cały czerwony policzek i jak ja teraz mam iść do szkoły pomyślą, że mnie biją w domu i co? W sumie tak jest. Może to był pierwszy raz, ale zawsze coś. Szybko wytarłam twarz w ręcznik i zbiegłam szybko do kuchni. Otworzyłam zamrażarkę w celu znalezienia lodu i na moje szczęście go znalazłam. Przyłożyłam go do policzka i poczułam wielką ulgę. Poszłam do pokoju ciągle przykładając sobie lód i założyłam piżamę. Położyłam się do łóżka i przez dłuższą chwilę nie mogłam zasnąć, bo czułam jak cały policzek mi pulsuje. W dodatku ciągle myślałam o tym co mi zrobił tata. Jak on śmiał w ogóle. Po dłuższych przemyśleniach w końcu zasnęłam.
Obudziłam się przed godziną dziewiątą, więc długo sobie nie pospałam. Po chwili przypomniało mi się o zajściu w nocy. Szybko podbiegłam do lustra znajdującego się w moim pokoju, aby zobaczyć jak wyglądam. Na lewym policzku miałam wielki siny plac choć nie był na tyle ciemny, żeby nie móc go zakryć makijażem. Włosy spięłam w niedbałego koka i zaczęłam się męczyć nad zakryciem wielkiego siniaka. Nie trwało to długo i po chwili postanowiłam się ubrać. Pogoda za oknem się poprawiła więc założyłam to. Zeszłam na dół do kuchni, a w niej o dziwo siedzieli moi rodzice.
-Córciu masz tutaj kanapeczki, a herbatki ci nie robiłam, bo nie miałam pojęcia, o której wstaniesz.
-Dobrze mamusiu. Dziękuję. -Powiedziałam po czym pocałowałam mamę w policzek. Ojciec ciągle przyglądał się nam i widać było, że jest zdziwiony tym jak dogaduje się z mamą.
-Dobrze to ja się będę musiał pakować. Chyba nie jesteście złe dziewczyny.
-Ależ skąd. -Powiedziała mama.
-Pakował? Dokąd?
-Oj przepraszam pewnie zapomniałem cię poinformować, że wyjeżdżam na tydzień w celach biznesowych. Niestety taka praca.
-Dobra to nie zapomnij pozdrowić swojej towarzyszki i miłej drogi wam życzę. -Powiedziałam sarkastycznie w stronę ojca, który miał zdezorientowaną minę. -A i weź strój kąpielowy pewnie się przyda na wakacje.
-Co na jakie wakacje o co ci do cholery chodzi dziecko?
-Ty już dobrze wiesz.
-Zrozum, że taką mam pracę i nie mogę ciągle przebywać z wami. Przykro mi.
-Przecież ty nigdy nie spędzasz z nami czasu.
-Lucy powinnaś zrozumieć ojca jemu też nie jest lekko.
-Ha gdybyś ty wszystko wiedziała mamo. -Powiedziałam i wyszłam z kubkiem herbaty w stronę mojego pokoju. Położyłam się na łóżku i włączyłam laptopa. Przeglądałam twitter'a i instagram'a. Nie znalazłam nic ciekawego. Większość moich znajomych dodawała zdjęcia z wakacji wspominając jak było cudownie i, że nie chcą wracać do szkoły. Postanowiłam coś dodać na instagrama, bo dawno nie dzieliłam się zdjęciami. Dodałam zdjęcie które zrobiła mi moja kuzynka Ashley.

Podpisałam je: #Żegnajcie#Wakacje#Witaj#Szkoło
Po czym wyłączyłam laptopa i odłożyłam go na biurko. W pewnym  momencie usłyszałam jak ktoś wchodzi do pokoju i nie był to nikt inny ja mój ojciec.
-Puka się zanim wejdziesz!
-Nie obchodzi mnie to! Lepiej wytłumacz mi to co było przy śniadaniu.
-Nie wiem o czym do mnie mówisz. Powiedziałam tylko prawdę.
-Mówiłem ci coś wczoraj na ten temat i wiesz jak to się dla ciebie skończy.
-Nie i wyjdź stąd!
-Z miłą chęcią. Cieszę się bardzo, że nie będę ciebie widział przesz najbliższe kilka tygodni.
-No ty nawet sobie nie wyobrażasz jak ja się cieszę, a teraz wyjdź!
-Wychodzę! Żegnam! -Co za idiota. Inaczej go nazwać po prostu nie umiem. Bardzo się cieszę, że wyjeżdża i mógłby już nigdy nie wracać. Na pewno bym się ucieszyła. Resztę dnia spędziłam sama przed telewizorem oglądając jakieś denne programy. W końcu wpadłam na pomysł, że zadzwonię do Jade, aby przyszła do mnie na nockę.
-Tak?
-O hej Jade! Wpadłam na pewien pomysł.
-Hej dobra słucham cie.
-Może byś wpadła do mnie na noc, a jutro razem pójdziemy do szkoły.
-W sumie brzmi bardzo dobrze, ale mogłabym wpaść do Ciebie dopiero około 18:00. Pasuję?
-Pewnie czekam!
-Oki. To do zobaczenia!
-No Pa!
Pomyślałam, ze przydałoby się pójść na jakieś zakupy bo trochę w lodówce pusto, a poza tym razem z Jade zrobimy sobie wyżerkę. Wybrałam się do Tesco, bo jest najbliżej mojego domu. Wzięłam wszystko co najpotrzebniejsze i wróciłam do domu. Zadzwoniłam tylko do mamy by ją o tym poinformować, ale ona nie miała nic przeciwko. Jade zjawiła się kilka minut po 18. Zaczęłyśmy rozmawiać i wspominać stare czasy.
-Jade, a co do wspominania starych czasów to może obejrzymy moje albumy ze zdjęciami.
-Nie no ja jestem oczywiście za.
Wyciągnęłam wielkie pudło spod łóżka, a w nim znajdowały się moje wszystkie zdjęcia. Oglądałyśmy je śmiejąc się prawie z wszystkich.
-Lucy, a co to twoja pierwsza miłość? Haha...
-Coś ty to mój stary przyjaciel Harry przyjaźniliśmy się jakoś w czasie kiedy ty jeszcze tutaj nie mieszkałaś.
-Coś ty i nigdy mi o nim nie wspomniałaś.
-Wiesz tak jakoś nie było okazji. -Powiedziałam po czym zaczęłam pokazywać inne zdjęcia Jade. Tak naprawdę nie chciałam rozmawiać o Harry'm bo sama nie wiem dlaczego przestaliśmy się przyjaźnić. Tak jakoś wyszło z dnia na dzień. Zawsze dogadywaliśmy się świetnie, ale nasz kontakt się urwał. Po prostu.
Przypomniałyśmy sobie wraz z Jade, że nie zdecydowałyśmy co  mamy założyć pierwszego dnia w szkole. Więc szybo zaczęłyśmy przymierzać ciuchy i nie dużo zeszło nam na tym czasu. Później postanowiłyśmy się położyć spać by nie zaspać pierwszego dnia.
____________________________________________________________________

 

Dodałam Rozdział II choć w ogóle nie mam pojęcia czy go ktoś przeczytał do końca. Mam taką nadzieję, że jeżeli wytrwałeś do końca wyraziłbyś swoją opinię w komentarzu. Przysięgam, że to dałoby mi więcej sił na dalsze pisanie.

Życzę miłego dnia! ;*

Rozdział 1

Dziś mam w planach wybrać się z Jade na zakupy do galerii handlowej, aby pokupować sobie nowe ciuszki. Mam nadzieję, że coś sobie znajdę bo mam z tym problem. Zawsze na zakupach jestem wybredna. Mamy się spotkać na miejscu więc czas, aby w końcu wyjść z łóżka.
Wstałam i od razu skierowałam się do kuchni w celu zrobienia sobie herbaty i czegoś do picia. O dziwo w kuchni siedziała mama jedząca śniadanie co mnie bardzo zdziwiło, że o 10:00 jeszcze tutaj jest.
-Cześć Córciu! Zrobiłam ci śniadanie i herbatę.
-Dzięki nie trzeba było. Tak w ogóle to co ty tutaj jeszcze robisz?
-Wzięłam sobie dzień wolnego, aby trochę z tobą pobyć. Może pójdziemy dzisiaj do kina czy coś?-zapytała co mnie bardzo zdziwiło.
-Dzisiaj nie mogę, bo idę z Jade na zakupy.
-No to nie mogłybyście tego jakoś przełożyć?
-Na kiedy niby? Jutro jest niedziela i nie mam zamiaru marnować sobie tego dnia, a w poniedziałek idę do szkoły jakbyś zapomniała.-Odpowiedziałam zirytowana.
-No dobrze, ale myślałam, że sobie pogawędzimy i spędzimy razem dzień.
-To trzeba było mnie chociaż uprzedzić, a poza tym w jeden dzień nie odbudujesz wszystkiego.
-Miałam nadzieję, że się ucieszysz.
-Ucieszyłabym się kilka lat temu, ale niestety przypominasz sobie o mnie kiedy jestem prawie dorosła. Nawet mnie nie znasz.
-Nie mów tak. Przecież znam cię bardzo dobrze.
-Nieprawda.-Powiedziałam. Wzięłam herbatę i poszłam do swojego pokoju się uszykować.
Nie mogłam w to uwierzyć, że dopiero teraz przypomniało jej się, że ma córkę. W wakacje nawet nie wzięła urlopu by spędzić trochę czasu ze mną. Chociaż ona w sumie chciała coś naprawić, a mój ojciec? On to nawet nie pamięta kiedy mam urodziny.
Dobra postanowiłam się w końcu ubrać i założyłam to. Lekko się pomalowałam i ułożyłam włosy. Zapakowałam wszystko do torebki i zeszłam na dół. W salonie zobaczyłam mamę siedzącą na kanapie w salonie, która przewijała kanały telewizyjne. Mimo wszystko zrobiło mi się jej przykro.
-Mamo?
-Tak?
-Przepraszam.
-Nie ma za co ja wszystko rozumiem.-Powiedziała i uśmiechnęła się.
-Tak wiem, ale chciałaś dobrze, a ja to olałam.
-Oj córciu już zrozumiałam, że jesteś dzisiaj zajęta. Najwyżej spędzimy razem dzień przy kolejnej okazji.
-Dziękuję, że mnie rozumiesz.-Powiedziałam po czym pocałowałam ją w policzek.-Ja już muszę iść mamo.
-Dobrze. Trzymaj się.
Musiałam się teraz trochę pośpieszyć, bo już i tak jestem spóźniona. Na szczęście miałam akurat autobus, w który wsiadłam. Jestem zbyt leniwa na zrobienie sobie prawo jazdy, więc muszę korzystać z komunikacji miejskiej. Na miejscu byłam po kilku minutach. Na szczęście Jade czekała na mnie w umówionym wcześniej miejscu i nie poszła sobie.
-Jade! Hej sorki za spóźnienie.
-Cześć Lucy przecież wiesz, że nic się nie stało, a teraz chodź, bo nie mogę się już doczekać.
-Hehe jak zwykle zresztą.
-Oj już nie marudź sama wiesz jak uwielbiam zakupy.
Obeszłyśmy chyba wszystkie sklepy i zeszło nam jakieś 4 godziny. Po wszystkim postanowiłyśmy wybrać się do Starbucks. Tego mi było trzeba. Pyszna kawa i Pyyyyszna ciasto.
-Lucy jak sądzisz w naszej nowej klasie się odnajdziemy?
-Szczerze?
-No raczej.
-Nie mam pojęcia. W sumie mam taką nadzieję, ale jeszcze nie wiemy nawet z kim jesteśmy w klasie, a to dużo zmienia.
-No w sumie masz rację.-Zgodziła się ze mną.-Lucy czy to czasem nie jest twój tata?-Szybko dodała.
Spojrzałam w kierunku jaki mi wskazała Jade. Tak to był on wchodził za rękę z jakąś kobietą do restauracji naprzeciwko.
-Tak to on, ale jak on może!-Krzyknęłam, a wszyscy dookoła spojrzeli się na mnie. Byłam strasznie zła i szybko wybiegłam z lokalu, aby wejść do restauracji, w której znajdował się mój ojciec.
-Nie no ja po prostu nie wierzę!-Ciągle krzyczałam.
-Spokojnie Lucy.-Jade ciągle próbowała mnie uspokoić, ale w tym momencie nie mogłam.
Podbiegłam do stolika przy którym siedział mój tato z jakąś babą.
-Jak możesz! Jak możesz zdradzać mamę!? -Wykrzyczałam mu prosto w twarz.
-Lucy kochanie uspokój się ja ci wszystko wytłumaczę.
-Nie chcę twoich tłumaczeń tylko powiedz jak długo to trwa!
-Lucy posłuchaj przyszedłem tutaj w sprawach biznesowych. -Tak on jeszcze śmie się tłumaczyć...
-Teraz tak to się nazywa?! Sprawy biznesowe no pewnie.
-Tak mam tutaj spotkanie z dyrektorką firmy, z którą chcę współpracować.
-Z nią czy z firmą?
-Z firmą! Lucy natychmiast się uspokój i stąd idź!
-Ohh dobra już idę oczywiście no to ten ja przepraszam.
Wyszłam z lokalu, lecz przypomniało mi się coś jeszcze, przecież oni szli razem za rękę, ale nie chciałam się już cofać. Później z nim porozmawiam.
-Widzisz Lucy to tylko zwykłe nieporozumienie. -Powiedziała Jade i mnie przytuliła.
-Tak? Więc jak wytłumaczysz to, że szli razem za rękę?
-No tak. O tym zapomniałam.
-Dobra ja już będę wracać do domu już po 18:00, a nie chcę być późno w domu.
-Dobrze Lucy to na razie. -Powiedziała Jade i mnie przytuliła.
-Dobrze pa! -Powiedziałam i skierowałam się w kierunku przystanku autobusowego. Na moje nieszczęście zaczął padać deszcz, lecz co ja mogłam się innego spodziewać.
Tak się złożyło, że mój autobus będzie dopiero za 30 minut więc w domu będę po 19:00. Lepiej sobie tego nie mogłam wymyślić. I tak jak się spodziewać mogłam w domu byłam dopiero o 20:00, bo stałam w korku. Weszłam do domu, a tam cisza. Zajrzałam do kuchni, a tam zobaczyłam tylko zimne naleśniki, które zapewne były na obiadokolację. Mogę się założyć, że mojej mamie jest strasznie przykro. Znalazłam ją dopiero w salonie. Oglądała jakąś denna telenowelę.
-Mamo?
-O wróciłaś? Zrobiłam ci naleśniki, ale już pewnie dawno wystygły.
-Wiem widziałam. Przepraszam, że tak długo, ale za pewnie nie będzie ci się chciało słuchać co przeżyłam.
-Dobrze Lucy nie musisz się tłumaczyć lepiej powiedz czy zakupy ci się udały?
-Tak kupiłam sobie sporo rzeczy. Kiedyś jeżeli będziesz chciała możemy się przejść razem.
-Tak naprawdę byś chciała? Tak się cieszę. Niestety na razie mam masę pracy, ale za tydzień, albo dwa może się wybierzemy.
-To super! -Krzyknęłam i przytuliłam mamę.
-Dobrze córciu ja już idę spać, bo chciałabym się wyspać, a u mnie z tym jest wielki problem.
-Heh oki mamo. Dobranoc!
-Dobranoc córciu.
Mama poszła, a ja zostałam taka głodna, ale to zaraz najwyżej sobie coś zrobię. Teraz muszę iść zanieść te wszystkie bo co jak co ale te wielkie 5 toreb w salonie trochę przeszkadza. Kiedy doszłam do mojego pokoju weszłam do garderoby i zaczęłam wszystkie rzeczy tam układać i nie powiem bo zleciała mi na tym jakaś godzinka. Zeszłam na dół w celu zrobienia sobie czegoś do jedzenia i picia. Kiedy się najadłam pomyślałam, że poczekam za ojcem żeby to wszystko wyjaśnić sobie jeszcze dzisiaj, bo zapewne jutro rano już go nie będzie. Postanowiłam pooglądać sobie telewizję, ale skończyło się na ty, że zasnęłam. W pewnym momencie usłyszałam dźwięk otwierającego się zamka w drzwiach...
____________________________________________________________________

 

Szczerze uważam, że nie jest taki zły ten pierwszy rozdział. No ale każdy ma inny gust. Mam nadzieję, że wam się spodoba. Do zobaczenia

Informacja

Chcę was poinformować, że dodałam bohaterów opowiadania i prolog. Wszystko możecie znaleźć w zakładkach powyżej. Życzę miłego czytania i do zobaczenia wkrótce! ;))

Witajcie!

Witam was wszystkich na moim nowym blogu, na którym będę zamieszczała opowiadanie. Wszystkiego o nim dowiecie się niedługo. ;))

Mam nadzieję, że będziecie je czytać i wam się spodoba.

Do zobaczenia wkrótce! ;))